Jestem psychologiem o specjalności klinicznej, psychotraumatologiem, trenerem umiejętności społecznych oraz uczestnikiem całościowego szkolenia z psychoterapii w nurcie integracyjno-systemowym w Szkole Psychoterapii Dialog. Zanim wkroczyłem na psychologiczną ścieżkę zawodową, zdobyłem wykształcenie aktorskie. Obecnie łączę te dwie dziedziny: prowadzę zajęcia z dramy dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym oraz zarządzam zespołem ich trenerów – stanowi to dla mnie połączenie obu dróg zawodowych.
W mojej pracy jako psycholog-diagnosta bliskie mi jest podejście diagnozy opartej na procesie.
Oznacza to, że: w trakcie całego procesu diagnostycznego otwarcie daję znać o tym, jakie „lampki” diagnostyczne zapalają mi się, gdy opowiadasz mi o określonej sytuacji, w której się znalazł*ś, lub opisujesz swoją trudność – wierzę, że dzięki temu ostateczna diagnoza nie będzie dla Ciebie zaskoczeniem, lecz zwieńczeniem całego procesu odkrywania siebie, pytania diagnostyczne często przeplatam psychoedukacją – jeśli opowiadasz mi o określonej trudności to wyjaśniam dlaczego może tak być i według jakich mechanizmów może to funkcjonować, a w konsekwencji jakie zaburzenie sugerować. Dzięki temu diagnoza nie jest jedynie „etykietką”, ale narzędziem pomocnym w zrozumieniu siebie. Uważam także, że dobry proces diagnostyczny pełni przede wszystkim funkcję normalizującą, a nie patologizującą. Mimo że nie jest psychoterapią to ma istotnie terapeutyczny wymiar, który najczęściej pomaga w zrozumieniu siebie, a także znormalizowaniu doświadczanych trudności czy zwłaszcza neuroatpowe funkcjonowania,
mam silne przekonanie, że fundamentem rzetelnej diagnozy jest głęboki wywiad kliniczny, który stanowi 90% całego procesu. Testy psychologiczne nie są jej główną osią, a jedynie dodatkiem wspierającym mnie w stawianiu hipotez, proces diagnostyczny nie ma z góry ustalonej liczby spotkań (choć informuję, ile średnio zajmują poszczególne jego etapy) – jest zależny od tego, ile wniesiesz na sesję, czy po drodze nie wydarzy się kryzys wymagający zaopiekowania oraz czy konieczne będzie przeprowadzenie pogłębionej diagnozy różnicowej. Jestem przeciwny podejściu, w którym w z góry ustalonej, najczęściej niedużej liczbie spotkań orzeknę czy to to, co u siebie podejrzewasz, czyli np. nie zawyrokuję po dwóch sesjach „czy to ADHD czy nie”,
diagnozuję wg najnowszej klasyfikacji ICD-11, która podkreśla rolę diagnozy funkcjonalnej, czyli dokładnego opisu funkcjonowania i odkrywania mechanizmów stojących za Twoimi trudnościami lub/i neuroatypowością, a nie polega jedynie na sprawdzeniu, czy zgłoszone przez Ciebie objawy spełniają kryteria diagnostyczne określonej jednostki klinicznej.
Reasumując, staram się prowadzić cały proces tak, aby nie był szybkim „klepnięciem etykietki”. Otrzymanie diagnozy, zwłaszcza neuroatypowości, ma ogromny wpływ na życie i często głęboko rekonstruuje poczucie własnej tożsamości. Dlatego tak ważne jest dla mnie, aby diagnoza była procesem stopniowego odkrywania i rozumienia Ciebie, a także normalizowania i uprawomocniania trudności, z którymi się mierzysz. Może to być trudna podróż, ale wierzę, że równie fascynująca i odkrywcza! :) Staram się, aby była jak najbardziej bezpieczna, przewidywalna, wspierająca, a także w wypadku neuroatypowości odczarowująca to, co potocznie uznawane jest w nas za „inne” i „dziwne”, a w konsekwencji nierzadko ukrywane lub naginane do tego, co bezwiednie przyjęło się za normę.
Diagnozuję osoby dorosłe oraz nastolatków od 15. roku życia.
Prywatnie jestem osobą w spektrum AuDHD (współwystępowanie spektrum autyzmu i ADHD). Obydwie diagnozy (najpierw ADHD, po dwóch latach ASD) zdjęły mi ogromny kamień z serca, a także wyzwoliły z poczucia bycia „nieokreślonym kosmitą” czy zlepkiem skomplikowanej psychopatologii. Pozwoliły mi zrozumieć wiele z tego, co dotychczas było dla mnie niezrozumiałe w codziennym funkcjonowaniu, pomogły dbać o moje granice i neuroatypowe potrzeby. Stały się początkiem nowej drogi, która moją własną psychoterapeutyczną pracę nad sobą ukierunkowała na nowe, bardziej efektywne tory – szanujące moją podmiotowość i tożsamość bez presji na ciągłe dopasowywanie się do reszty ogromnym kosztem siebie.
Jestem także szczęśliwym mężem i tatą. Uwielbiam polską wieś oraz ciszę, która bardzo mnie reguluje. Kocham krajobrazy Suwalszczyzny, gdzie mam swoją działkę, na której lubię majsterkować oraz dłubać w drewnie (uwielbiam jego zapach!). Przyroda – zwyczajny las, jeziora, zapach rosy czy śpiew ptaków bardzo mnie uspokaja. Do miasta wjeżdżam jak już muszę ;)